Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου για τη Γενοκτονία και τον Εκτοπισμό των Ελλήνων (Πόντου, Μικράς Ασίας, Θράκης, Βορείου Ηπείρου, Κωνσταντινούπολης, Ίμβρου, Τενέδου, Κύπρου)

ΣΩΜΑΤΕΙΟ «ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΚΕΡΥΝΕΙΑ»

Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου για τη Γενοκτονία και τον Εκτοπισμό των Ελλήνων (Πόντου, Μικράς Ασίας, Θράκης, Βορείου Ηπείρου,
 Κωνσταντινούπολης, Ίμβρου, Τενέδου, Κύπρου)

Έκδοση στην Ελληνική και την Αγγλική Γλώσσα

Επιμέλεια: Ιωάννης Σιεκέρσαββας – Θεοφάνης Μαλκίδης



Το Φεβρουάριο του 2011 διοργανώθηκε από το προσφυγικό Σωματείο «Αδούλωτη Κερύνεια» σε συνεργασία με το Κυπριακό Κέντρο Μελετών το Διεθνές   Συνέδριο  για τη Γενοκτονία και τον Εκτοπισμό των Ελλήνων  με το εξής σκεπτικό:
• Το Κυπριακό ευρίσκεται σε φάση που κλιμακώνεται η έξωθεν πίεση πάνω στην Κυπριακή Ηγεσία και τον Κυπριακό  Λαό να υπογράψουν λύση.
• Η λύση που συζητείται, Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, κάθε άλλο από ικανοποιητική κρίνεται, διότι  ουσιαστικά θα νομιμοποιεί, όπως διαπιστώνεται, τα κατοχικά δεδομένα και θα παραχωρεί   στην Τουρκία μέσω του Τουρκικού Συνιστώτος Συνεταιρικού Κρατιδίου που θα δημιουργηθεί, στρατηγικό έλεγχο πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο. Η Τουρκία έχει κάνει ξεκάθαρο τις επιδιώξεις της σε ότι αφορά την λύση και σε ότι αφορά το μέλλον μετά τη λύση. Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία αποκλείει τη δική μας επιστροφή.
• Η Τουρκική επιθετικότητα κατά του Ελληνισμού γενικά κορυφώνεται και εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους και σε διάφορους χώρους της Ελληνικής κυριαρχίας.


Στον τόμο των πρακτικών του Διεθνούς Συνεδρίου δημοσιεύονται οι εισηγήσεις στην αγγλική γλώσσα, της συγγραφέως Thea Halo «Η γενοκτονία των Ελλήνων στην Οθωμανική Τουρκία (1914-1923), και η αποτυχία της Συνθήκης της Λωζάνης», του καθηγητή στη Σχολή Διπλωματίας της Γενεύης Alfred De Zayas «H βάση αρχών για μια δίκαιη και μόνιμη  διευθέτηση του ζητήματος της Κύπρου»,  του Θεοφάνη Μαλκίδη, μέλους της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη της  Γενοκτονίας «Η γενοκτονία των Ελλήνων στο Διεθνές περιβάλλον»,  ενώ  στην ελληνική γλώσσα δημοσιεύονται οι εισηγήσεις,  του Ιωάννη Κουριαννίδη, αντιπροέδρου  της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θρακικών Σωματείων «Η  κλιμάκωση των προκλήσεων και η αμφισβήτηση της Ελληνικής Κυριαρχίας στη Θράκη», του ερευνητή Στέλιου Βαρυπάτη «Μικρά Ασία –Ελλάδα 1922, η περιπλάνηση –η παραπλάνηση –ο εμπαιγμός», του Φιλόθεου Κεμετζετζίδη, προέδρου της  Συντονιστικής Φοιτητικής Ενώσεως Βορειοηπειρωτικού Αγώνα Θεσσαλονίκης «Ο Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου στη δίνη του Αλβανικού Εθνικισμού και ο ρόλος της Τουρκίας στην Ανθελληνική στάση της Αλβανικής Πολιτικής Ηγεσίας», του Χρήστου Ιακώβου,  διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ) «Η αναίμακτη γενοκτονία του Ελληνισμού σε Ίμβρο και Τένεδο μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης», και  του Ιωάννη Σιεκέρσαββα γραμματέα του Σωματείου «Αδούλωτη Κερύνεια», «Το Εθνικό ξεκαθάρισμα και ο εποικισμός των κατεχομένων της Κύπρου και η απαιτούμενη δικαίωση».

Οι στόχοι του Συνεδρίου ήταν οι εξής:
• Να συγκεντρωθούν στην Κύπρο εκπρόσωποι των εκτοπισμένων Ελλήνων, θυμάτων Τουρκικών παραβιάσεων του Διεθνούς Δικαίου και Διεθνώς αναγνωρισμένων συνθηκών.
• Να αναδειχθεί μέσα από τη ζωντανή μαρτυρία και κατάθεση των εκπροσώπων  των εκτοπισθέντων Ελλήνων η παντελής έλλειψη σεβασμού από πλευράς Τουρκίας προς το  Διεθνές Δίκαιο και Διεθνείς Συμφωνίες τις οποίες προσυπογράφει. Να αναδειχθεί η απόλυτη αναξιοπιστία της να τηρήσει υποχρεώσεις που πηγάζουν από το Διεθνές Δίκαιο και Διεθνείς Συμφωνίες που υπογράφει.
• Να ενώσουν τη φωνή τους στην Κύπρο όλοι οι εκτοπισμένοι Έλληνες απαιτώντας δικαίωση.
• Να ζητηθεί σεβασμός και συμμόρφωση της Τουρκίας προς τις συμφωνίες που έχει υπογράψει και αφορούν τους εκτοπισμένους Έλληνες.
• Να ζητηθεί η αποκατάσταση του Διεθνούς Δικαίου στην Κύπρο με την απελευθέρωση της Κύπρου και την αποκατάσταση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που παραβιάστηκαν.


Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η έκδοση των πρακτικών έγινε με τη χορηγία του Νικόλαου Παπαδόπουλου, εκ Κερασούντας Πόντου, στη μνήμη των Νικόλαου και Μαρούλας Ερημίτη το γένος Ευκαρπίδου, εκ Κερασούντας Πόντου,  οι οποίοι μετά τη Γενοκτονία εγκαταστάθηκαν στην Κάτω Βροντού Σερρών και στη μνήμη του Νικόλαου και Δέσποινας Παπαδoπούλου, το γένος Ερμείδου,  εκ Κερασούντας Πόντου, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Αισύμη Έβρου.

Με μεγαλοπρέπεια η εορτή του Αγίου Θεοδώρου του Γαβρά στον Πειραιά

Η μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Γαβρά εορτάσθηκε πανηγυρικά την Κυριακή 2 Οκτωβρίου στον Ιερό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, με Θεία Λειτουργία στην οποία ιερούργησε και κύρηξε το θείο λόγο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, (γόνος Γορτυνίων Γαβράδων)

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Γαβράς έζησε τον 11ο αιώνα και καταγόταν από την Άρτα της Χαλδίας και το 1098 μαρτύρησε στη Θεοδοσιούπολη για την χριστιανική πίστη.

Κατά το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο σαφές μήνυμα της αγάπης, που έστειλε ο Χριστός στους ανθρώπους, ακόμα και προς τους εχθρούς, όπως καταγράφηκε στην σχετική Κυριακάτικη Ευαγγελική περικοπή.

Επεσήμανε ότι ο Χριστός κατέστησε σαφές στον κάθε άνθρωπο ότι «αν θέλεις να είσαι μαθητής μου, πρέπει να αγαπήσεις αυτόν που σε εχθρεύεται, που σε πονάει, που σε περιφρονεί, που στέκεται απέναντί σου, αυτόν σε καλώ να αγαπήσεις και να δανείσεις εκεί που δεν περιμένεις τίποτα να πάρεις. Αυτό σημαίνει σπλάχνα οικτιρμών. Αυτοί είναι οι λόγοι του Κυρίου μας και αυτούς τους λόγους εγκολπώθηκαν οι μαθητές του. Και έτσι οι χριστιανοί ξεχώρισαν από ένα πράγμα. Από την αγάπη. Αυτή ήταν που τους έδωσε τη δύναμη να μπορέσουν να φέρουν το μήνυμα του Ευαγγελίου και της Σωτηρίας για τον Αναστάντα Χριστό σε όλο τον κόσμο. Γιατί δεν περιορίστηκαν στα λόγια. Γιατί δεν ήταν κούφια τα λόγια τους. Δ ήταν λόγια επικριτικά ή κριτικής. Ήταν λόγια προσφοράς, θυσίας και αγάπης...»

Στη συνέχεια σημείωσε ότι αντίστοιχος πρέπει να είναι ο λόγος της Εκκλησίας και σήμερα που η πατρίδα μας βιώνει αυτή τη μεγάλη κρίση και τόνισε: «Να γίνει λόγος επικριτικός για να βρώ τους υπευθύνους και τις ευθύνες; Είναι άραγε ο καιρός; Και βέβαια υπάρχουν ευθύνες. Αλλά επιτρέψτε μου προσωπικά να σας πω ότι στρέφομαι πρώτα στις δικές μου ευθύνες, γιατί δεν μπορεί, δεν μπορεί να μην έχω ευθύνες. Πως είναι δυνατόν ένας Ορθόδοξος λαός, όπως ο Ελληνικός, τον οποίο έχει η Ορθόδοξη Εκκλησία στο 90% και πλέον ως μέλη ζωντανά, υποτίθεται, να είναι ένας λαός που σήμερα ευτελίζετε σε όλο τον κόσμο για τον τρόπο που διαχειρίστηκε τα οικονομικά του, για τον τρόπο που έζησε και ζει, καταναλώνοντας πολύ περισσότερα από όσα ο ίδιος παράγει και δικαιούται να έχει. Πώς μπορώ να δικαιολογήσω ότι έχω ένα ορθόδοξο λαό ο οποίος εχθρεύεται το κράτος του το ίδιο.»

«Δε μπόρεσε ποτέ να συμφιλιωθεί με την ιδέα του κράτους, δεν θέλησε ποτέ να είναι απόλυτα συνεπής με τις υποχρεώσεις του, αλλά δημιούργησε ένα πολιτισμό διεκδικήσεων, ατονικών δικαιωμάτων, συντεχνιών, ανθρώπων και πραγμάτων που μόνο διεκδίκησαν και ποτέ δεν μίλησαν για τις πραγματικές και αληθινές υποχρεώσεις. Δεν μπορεί. Κάποια ευθύνη πρέπει να έχω κι εγώ, γιατί το κήρυγμά μου δεν ήταν τόσο ζωντανό όσο θα έπρεπε για να μπορέσω να πείσω τους ανθρώπους τί σημαίνει να είσαι συνεπής και για την κοινότητά σου, για τον τόπο σου, για την πολιτεία σου, για το κράτος σου. Δεν μπορεί, θα έχω κι εγώ ευθύνες γιατί δεν έπεισα ότι όταν κανείς αποφεύγει να φορολογηθεί σωστά αυτό είναι κλοπή», πρόσθεσε επίσης ο κ. Ιγνάτιος.

Επίσης τόνισε: «Όταν καταστρέφεις το περιβάλλον, αυτό είναι καταστροφικό για όλους. Δεν μπορεί, παρά να έχω κι εγώ ευθύνη γιατί δεν έπεισα ότι δεν υπάρχουν μόνο τα ατομικά δικαιώματα και δεν είναι ο άνθρωπος το κέντρο του κόσμου, αλλά οι άνθρωποι είναι αυτοί που συγκροτούν, ως πρόσωπα ζωντανού Θεού, την κοινότητα, στην οποία πρέπει κανείς να θυσιάσει και να θυσιαστεί για να συγκροτήσει μια κοινωνία αγάπης, αλληλεγγύης, συνέπειας, τιμιότητας, ευθύνης και αλήθειας.»

«Δεν μπορεί παρά να έχω κι εγώ ευθύνες, γιατί αυτός ο λαός μας ο ζωοποιημένος από τα νάματα της πίστεως προτίμησε τόσα χρόνια το έργο του ψέματος. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια. Και βέβαια τον οδήγησαν σε αυτό αναμφισβήτητα και οι άρχοντες του. Γιατί προτίμησαν κι αυτοί μπροστά στο κόστος, να γαλουχήσουν την κοινωνία στο ψέμα, να επενδύει σε αυτό και να φοβάται να ακούσει την αλήθεια που σήμερα τόσο τραγικά ... εμφανίζεται μπροστά μας», πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης.

Σε άλλο σημείο, ανέφερε: «Να γιατί είναι δύσκολος ο λόγος μας σήμερα. Γιατί θα πρέπει και εμείς ως πιστοί και ποιμένες να δούμε και πιο είναι και το δικό μας καθήκον, ποιός πρέπει να είναι ο δικός μας λόγος. Πρέπει να είναι λόγος συνοχής και ενότητας, γιατί αλλοίμονο σε ένα λαό διχασμένο. Θα γίνουν λάθη και γίνονται. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Όμως, ένας λαός ενωμένος τα λάθη του έχει ελπίδα να τα διορθώσει. Ένας λαός διχασμένος, σκορπισμένος, κατακερματισμένος σε συμφέροντα και ομάδες αυτός ο λαός θα χάσει και το πιο δίκιο του, όποιο κι αν είναι αυτό.»


«Να γιατί η Εκκλησία πρέπει να παραμείνει η μάνα του λαού, όπως ήταν πάντοτε έστω κι αν την περιφρόνησαν, την λοιδόρησαν, την πολέμησαν και την πολεμούν, την αμφισβητούν φανερά και δυνατά πλέον σε αυτόν τον ορθόδοξο τόπο. Η μάνα όσα κι αν υποστεί, ό,τι κι αν ακούσει από τα παιδιά της δεν παύει ποτέ να είναι μάνα . Έτσι είναι η Εκκλησία και μάλιστα θα έλεγα η μάνα όσο λοιδορείται και όσο δεν αναγνωρίζεται από τα παιδιά της, αυτή τόσο πιο πολύ αγαπά τα παιδιά της...», υπογράμμισε.

Κλείνοντας ο Μητροπολίτης Δημητριάδος, σημείωσε ότι «έτσι είναι η μάνα Εκκλησία και έτσι πρέπει να παραμείνει σήμερα με λόγο συνεπή, συνετό, ενωτικό, λόγο που θα συμβάλει στη συνοχή του λαού, λόγο που θα τον γεμίζει ελπίδα γιατί για μας η ελπίδα έχει όνομα, αδελφοί μου. Είναι ο Χριστός που σήμερα μας μίλησε για σπλάχνα οικτιρμών, για αγάπη στους εχθρούς, για συμπαράσταση και ζωντανή ελπίδα στον κάθε άνθρωπο...».


Αμέσως μετά, στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού πραγματοποιήθηκε ειδική εκδήλωση που διοργάνωσε η Αδελφότητα των Απανταχού Γαβράδων «Ο Άγιος Θεόδωρος Γαβράς», κατά την οποία ομίλησε ο κ. Θεοφάνης Μαλκίδης, , με θέμα «Ο Δούκας του Πόντου Άγιος Θεόδωρος Γαβράς και ο Μεσαιωνικός Πολιτισμός».


Ο κ. Μαλκίδης αναφέρθηκε στην ιστορική διαδρομή της οικογένειας των Γαβράδων, επικεντρώθηκε στον Άγιο Θεόδωρο Γαβρά και στην πορεία του Μεσαιωνικού Ελληνισμού.

Ο Άγιος Θεόδωρος Γαβράς, όπως ανέφερε ο κ. Μαλκίδης αποτέλεσε μία ιδιαίτερη προσωπικότητα στη Ρωμανία, με στρατιωτική και χριστιανική δράση, προσωπικότητα που κατόρθωσε και ανέδειξε την έννοια της αντίστασης στους εισβολείς. Όπως μας πληροφορεί η Άννα Kομνηνή «αφού κυρίεψε την Tραπεζούντα, έγινε ακαταμάχητος».

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Γαβράς αποτελεί σήμερα έναν Άγιο του Πόντου, τον προστάτη φτωχών και αδυνάτων, τον κατεξοχήν προστάτη της μοναδικότητας της Ρωμανίας, ήρωα, σύμβολο αντίστασης, κατά των Τούρκων εισβολέων, έναν εθνάρχη που εμπνέει την οικογένειά του, τους Γαβράδες, τους Πόντιους και όλους τους Έλληνες.
Μετά την ομιλία, την οποία την παρακολούθησαν ο Δήμαρχος Μοσχάτου, μέλη της Αδελφότητας των Γαβράδων, πρόεδροι σωματείων, και πολίτες του Πειραιά, ακολούθησε μουσικό πρόγραμμα με παραδοσιακά ποντιακά τραγούδια, τα οποία ερμήνευσε ο Νίκος Γαβριάς- Γαβράς, ενώ ποιήματα στην ποντιακή απήγγειλε ο ηθοποιός Λάζος Τερζάς.

Il Genocidio dei Greci (Η γενοκτονία των Ελλήνων)

Θεοφάνης Μαλκίδης

Il Genocidio dei Greci (Η γενοκτονία των Ελλήνων )

Έκδοση στην Ιταλική γλώσσα.

Αθήνα 2011.Εκδόσεις Γόρδιος

Μακεδονίας 17 –τηλ. 210-8252279

e-mail: gordiosbooks@yahoo.gr

Η γενοκτονία αποτελεί ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας  του οποίου η καταδίκη θα  πρέπει να είναι καθολική, όποια συμφέροντα και εάν θίγονται ενώ το χρονικό διάστημα, όσο μεγάλο και να είναι αυτό,  που έχει περάσει από την τέλεση του εγκλήματος δε θα πρέπει να μειώνει στο ελάχιστο το έγκλημα και την ευθύνη αυτών που το διέπραξαν.

Ο 20^ος αιώνας αποτελεί αναμφισβήτητα μία φάση όπου το έγκλημα της γενοκτονίας εμφανίστηκε και επανεμφανίστηκε συνεχώς και με μεγάλη συχνότητα. Η γενοκτονία των Αρμενίων, των Ασσυρίων,  των Ελλήνων,  το εβραϊκό ολοκαύτωμα, υπήρξαν πράξεις από καθεστώτα που παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, αφαιρώντας εκατομμύρια  ζωές και εξαφανίζοντας ιστορία και πολιτισμό χιλιάδων ετών.

Το βιβλίο περιλαμβάνει  τα βασικά σημεία για τη Γενοκτονία που στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 περίπου Έλληνες,  και αναλύει τα ιστορικά, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά δεδομένα που προέκυψαν μετά την απόφαση των Νεότουρκων και των Κεμαλικών για εξαφάνιση των Ελλήνων. 

Το βιβλίο αποτελεί συμβολή στην προσπάθεια ανάδειξης ενός ζητήματος, της γενοκτονίας των Ελλήνων, ζήτημα το οποίο έμεινε στο περιθώριο για λόγους και συμφέροντα έξω από την ιστορική αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Επίσης,  το βιβλίο για τη Γενοκτονία στην Ιταλική γλώσσα,  θέλει να συνεισφέρει στην μεγάλη προσπάθεια που γίνεται σε όλον τον κόσμο για την διεθνοποίηση και αναγνώριση  του μαζικού εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων. Μία προσπάθεια που με τη βοήθεια και των αγώνα των ανθρώπων που σέβονται τις αξίες της ανθρώπινης ζωής, της μνήμης, της φιλίας και του κοινού,  βασισμένου στην ειλικρίνεια,  μέλλοντος θα έχει νικηφόρο αποτέλεσμα.

Το έγκλημα της γενοκτονίας: Πρόληψη, καταδίκη και εξάλειψη των συνεπειών

Διεθνές Συνέδριο από τη Δημοκρατία της Αρμενίας, για  την πρόληψη και την καταδίκη του εγκλήματος της γενοκτονίας στην πρωτεύουσα της Αρμενίας, Γερεβάν.

Όταν ένα  κράτος που σέβεται το παρελθόν του, μπορεί να βαδίσει στο παρόν και να προχωρήσει στο μέλλον.

   Επιστήμονες από  20 περίπου  χώρες βρέθηκαν στην Αρμενία και συγκεκριμένα στην πρωτεύουσα Γερεβάν για ένα  διήμερο  διεθνές συνέδριο  με τίτλο, «Το έγκλημα της γενοκτονίας: Πρόληψη, καταδίκη και εξάλειψη των συνεπειών."  Το συνέδριο οργανώθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Αρμενίας σε συνεργασία με το Αρμενικό Μουσείο – Ινστιτούτο της Γενοκτονίας.

   Την έναρξη του συνεδρίου, έκανε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Αρμενίας Σερζ Σαρκισιάν ο οποίος ζήτησε την ευρύτερη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων, τονίζοντας ότι η διατύπωση του εγκλήματος είναι ουσιώδης για την πρόληψη περισσοτέρων  εγκλημάτων  κατά της ανθρωπότητας.

   Οι παρατηρήσεις του  Σαρκισιάν έρχονται εν μέσω αυξανόμενων πιέσεων που ασκούνται στο Κογκρέσο των ΗΠΑ σχετικά  με την Αρμενική Γενοκτονία (ψήφισμα H.Res.252). Το συνέδριο αποτέλεσε μέρος μίας πολιτικής ισχυρής ώθησης από την επίσημη Αρμενία  για να στηρίξει το ζήτημα της Γενοκτονίας μετά τις συμφωνίες του Δεκεμβρίου του 2009  με την Τουρκία.

   Ο Σαρκισιάν  επέκρινε  την πολιτική σκοπιμότητας και κοντόφθαλμου οπορτουνισμού  που διαμορφώνουν συχνά τη στάση των κυβερνήσεων έναντι της  γενοκτονίας.

 «Τα πικρά διδάγματα της γενοκτονίας των Αρμενίων δεν μπορούν να πάνε πίσω  την ιστορία και τη μνήμη της ανθρωπότητας ως απλές αναμνήσεις του παρελθόντος. Ήρθαν για να αντικατασταθεί από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος και τις τραγωδίες στη Ρουάντα, το Νταρφούρ και πολλά άλλα μέρη », είπε στην  ομιλία του με την οποία άνοιξε τις εργασίες του Συνεδρίου.

   Οι παρατηρήσεις του ήταν μια σαφής αναφορά στην απροθυμία των χωρών να αναγνωρίσουν τη Γενοκτονία και τον κίνδυνο έλθει σε αντιπαράθεση με την Τουρκία.

   Ένας από τους συμμετέχοντες στο συνέδριο, ο σημαντικός  Αρμενο-Αμερικανός ιστορικός Richard Hovannisian, ανέφερε ότι η κυβέρνηση της Αρμενίας αναθεωρεί τη  θέση της σχετικά με την αναγνώριση της γενοκτονίας με  την κατάρρευση των συμφωνιών εξομάλυνσης των σχέσεων με την Τουρκία. «Φαίνεται να έχει γίνει πιο αποφασιστική,"  είπε ο Hovannisian.

   Η πολιτική Σαρκισιάν της προσέγγισης με την Τουρκία προκάλεσε ένα μπαράζ κριτικής από πολλούς στην Αρμενία και σε όλη τη Διασπορά της .

Και υποστηρίζεται ότι  η Τουρκία έχει αξιοποιήσει την πολιτική αυτή  για να κρατήσει περισσότερες χώρες μακριά από την αναγνώριση της σφαγής των περίπου 1,5 εκατομμυρίων Αρμενίων ως γενοκτονία.

   Ο καθηγητής Taner Akcam, δήλωσε ότι η αναγνώριση αυτή θα καθιστούσε πολύ πιο δύσκολο για το τουρκικό κράτος να ισχυριστεί ότι οι Αρμένιοι πέθαναν σε πολύ μικρότερους αριθμούς και όχι ως αποτέλεσμα μιας εκ προμελέτης  κυβερνητικής πολιτικής.

Θα ήθελα να συστήσω ένθερμα την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων", δήλωσε ο Ακσάμ. Αυτό είναι επίσης σημαντικό για την πρόληψη και άλλων γενοκτονιών.

Περιέγραψε την πολιτική της Τουρκίας για το θέμα ως «μια πολιτική 95 ετών  άρνησης» που εμποδίζει την Τουρκία από την ανάπτυξη μιας πραγματικής δημοκρατίας, ωστόσο   είμαι αισιόδοξος ότι η τουρκική κυβέρνηση θα αλλάξει την πολιτική σύντομα.

   Ελπίζω ότι η Τουρκία θα αντιμετωπίσει αυτό το σκοτεινό κεφάλαιο της ιστορίας. Η Τουρκία δεν είναι η Τουρκία που γνωρίζουμε  εδώ και 10 χρόνια. Αν θέλει να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του πολιτισμένου κόσμου, πρέπει να αναγνωρίσει αυτές τις παρανομίες του παρελθόντος ", δήλωσε ο Ακτσάμ.

   Αλλά η πολιτική της Τουρκίας της άρνησης και τις σχέσεις της με τις  χώρες της Ευρώπης έχουν αραιωθεί μετά τις πιέσεις από την ΕΕ για την Τουρκία να μάθει να αντιμετωπίζει το παρελθόν της, σύμφωνα με την Tessa Hofmann του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου.

Η Hofman εξήγησε ότι στη χώρα της, τη Γερμανία, η κυβέρνηση, τώρα περισσότερο από ποτέ "διατηρεί τη δέσμευσή της για την θέση του της κατηγορηματικά αρνείται ότι αυτό που συνέβη ήταν γενοκτονία."

   Η  Αρμενία θα πρέπει επομένως να υποβάλουν την υπόθεσή της στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, τόνισε.

Το συνέδριο διερεύνησε επίσης τον ρόλο του Ισραήλ στην άρνηση της Τουρκίας της γενοκτονίας, με την παρουσίαση από τον διάσημο ιστορικό Ιsrael  Charny, ο οποίος είπε ότι το Ισραήλ θα πρέπει να αναγνωρίσει επίσημα την εγκληματικότητα σε πολιτικό επίπεδο.

"Αν και, το Ισραήλ έχει προ πολλού αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων με τις κοινωνικές και πολιτιστικές διαστάσεις της, σε κρατικό επίπεδο, κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί", δήλωσε ο Charny.

   Μιλώντας για διώξεις και αποζημιώσεις, ο Αιγύπτιος ερευνητής Ahman Abgel Avi Σαλάμι είπε οι απόγονοι των Αρμενίων επιζώντων της Γενοκτονίας έχουν το δικαίωμα να απαιτήσουν αποζημίωση από την Τουρκία ως διάδοχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Σύμφωνα με τον  Abgel Avi Σαλάμι, η Τουρκία πρέπει να αναγνωρίσει την Γενοκτονία των Αρμενίων, να ζητήσει συγγνώμη και να καταβάλει αποζημίωση. "Πρέπει να υποσχεθεί ότι δε θα διαπράξει τέτοια εγκλήματα στο μέλλον», είπε, αναφέροντας το παράδειγμα της Γερμανίας , όπου το Βερολίνο αναγνώρισε το Ολοκαύτωμα και κατέβαλλε αποζημίωση στους Εβραίους. "Η Τουρκία πρέπει να

   Η  Δημοκρατία της Αρμενίας έχει το δικαίωμα να καταθέσει αγωγή εναντίον της Τουρκίας να προστατεύσει τα συμφέροντα των Αρμενίων και των απογόνων των θυμάτων γενοκτονίας, που βρήκαν μια φορά καταφύγιο στο έδαφος της Αρμενίας.

 «Οι ΗΠΑ, η Γαλλία και ο Καναδά, επίσης, μπορούν  να προστατεύσουν  τα συμφέροντα των απογόνων των θυμάτων της Γενοκτονίας που κατοικούν στο έδαφός τους. Νομική ευθύνη για τη γενοκτονία δεν έχει χρονικά όρια, ενώ η ηθική ευθύνη ξεπερνά το νόμιμο ", δήλωσε ο Avi Abgel Salami. Αυτό αναφέρεται στο ψήφισμα του ΟΗΕ [σχετικά με τη γενοκτονία  και την πρόληψή της]. Ωστόσο, η πραγματική πολιτική εμποδίζει την εφαρμογή του παρόντος ψηφίσματος.  

Ο Peter Balakian συγγραφέας του βιβλίου «ο Τίγρης Φλέγεται. Η Γενοκτονία των Αρμενίων», το οποίο μεταφράστηκε και στα ελληνικά, αναφέρθηκε στην καταστροφή με τη Γενοκτονία και του πολιτισμικού παρελθόντος, ως το τελευταίο μέσο εξαφάνισης του λαού. Το παράδειγμα καταστροφής των μνημείων των Αρμενίων και άλλων λαών είναι χαρακτηριστικό και δείχνει τη στόχευση του θύτη.

   Ο Φάνης  Μαλκίδης στην ομιλία του για το Έγκλημα της Γενοκτονίας και τη γενοκτονία των Ελλήνων ανέφερε ότι ο θεμελιωτής και εμπνευστής της Σύμβασης του ΟΗΕ για τη Γενοκτονία Ρ. Λέμκιν στήριξε την έρευνά του στη γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων. Η Γενοκτονία των Ελλήνων αποτελεί ένα έγκλημα που στέρησε τη ζωή σε 1.000.000 ανθρώπους από τους πλέον και 2.500.000 που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος και κάθε λαός που έχει υποστεί ένα ανάλογο έγκλημα, έχει το δικαίωμα να απαιτήσει την αναγνώριση, ένα δικαίωμα που πηγάζει από την ιστορική αλήθεια και  το δίκαιο.  Τέλος  ζήτησε από το κοινοβούλιο της Αρμενίας να είναι το επόμενο που θα  αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ελλήνων. 

Υπουργός Εξωτερικών της Αρμενίας Έντουαρντ Ναλμπαντιάν, τόσο στην έναρξη του συνεδρίου όσο και στη λήξη του  επεσήμαινε ότι η πρόληψη και καταδίκη των γενοκτονιών δεν πρέπει να είναι όμηροι στην πολιτική και αντ 'αυτού πρέπει να είναι στην ατζέντα της διεθνούς κοινότητας «Άρνηση της γενοκτονίας και της ατιμωρησίας θα ανοίξει το δρόμο για νέα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ανεξάρτητα από γεωπολιτικά ή άλλα συμφέροντα, η διεθνής κοινότητα πρέπει να είναι ενωμένη στην καταδίκη και την πρόληψη της γενοκτονίας, "είπε ο Ναλμπαντιάν, κλείνοντας το συνέδριο .

   Το συνέδριο αποτελούνταν  από τέσσερις θεματικές ενότητες τις οποίες συντόνισε ο Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών  και πρώην πρέσβης της Αρμενίας στην Αθήνα Arman Kirakossyan, ο  σύμβουλος του διευθυντή του Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αρμενίας Νικολάι Hovhannisyan, ο διευθυντής του Μουσείο και του  Ινστιτούτο της Γενοκτονίας της Αρμενίας  Χάικ Demoyan και από το μέλος του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Αρμενίας Βλαντιμίρ Vardanyan.

Οι συμμετέχοντες στο συνέδριο συναντήθηκαν με τον  Karekin II, Πατριάρχη των Αρμενίων, ο οποίος μίλησε για την αναγνώριση της Γενοκτονίας, επισκέφθηκαν το μνημείο της Γενοκτονίας καθώς και το Μουσείο και το Ινστιτούτο της Γενοκτονίας, ενώ φύτεψαν ένα δέντρο στη μνήμη των θυμάτων.

Το συνέδριο στο youtube

http://www.youtube.com/watch?v=dGZLDuyzDfA

Μνήμες του Ποντιακού έπους 1913-1922

Παρουσίαση του βιβλίου του Παντελή Αναστασιάδη (Παντέλ Αγά )

«Μνήμες του Ποντιακού έπους 1913-1922»

Ένα σπάνιο χειρόγραφο επανεκδόθηκε και κυκλοφορεί για να γνωρίσουν όλοι μια πτυχή της ιστορίας όπως την θυμόταν ένας αυτόπτης μάρτυρας

  «…Αντάρτε μ’ σα ψηλά ρασιά, λελεύω σε… ποίος μαϊρέβ και φάϊσεν, ποίος στρων’ το κρεβατόπο σ’ και κείσαι και κοιμάσαι…»

Αυτό το Ποντιακό τραγούδι αναφέρεται στους αντάρτες του Πόντου που αντιστάθηκαν ενάντια στην βία και έδωσαν τη δυνατότητα σε χιλιάδες ανθρώπους, γυναίκες, παιδιά, και ηλικιωμένους να σωθούν.

Γι' αυτό, ακριβώς, αναπτύχθηκε στον Πόντο το αντάρτικο, ως δύναμη αυτοάμυνας και προστασίας του Ελληνισμού. Ένας από τους αντάρτες αυτούς ήταν ο Παντέλ Αγάς, κατά κόσμο Παντελής Αναστασιάδης. Γεννήθηκε το 1896 στο χωριό Τσιμενλί νοτιοδυτικά της Σαμψούντας και περίπου 12 χιλιόμετρα από αυτήν. Ο πατέρας του ήταν ο Λάζαρος Αναστασιάδης και η οικογένειά τους είχε έξι αγόρια. Πήγε στο δημοτικό σχολείο του Τσιμενλή και στη συνέχεια μέχρι την 5η Γυμνασίου στη Σαμψούντα, όπου ζούσε μαζί με τον αδελφό του Παναγιώτη. Μετά από απειλή για τη ζωή του και σε ηλικία μόλις 18 χρονών, ανεβαίνει στο βουνό, αγωνίζεται, πολεμάει και διασώζει γυναικόπαιδα. Μάλιστα όπως είναι καταγεγραμμένο, στις 16/11/1916 στο όρος Αγιού τεπέ, ύστερα από σύγκρουση των ανταρτών του Παντέλ Αγά με χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες, σκοτώθηκαν 119 στρατιώτες και 8 αξιωματικοί και σώθηκαν χιλιάδες γυναικόπαιδα που συνόδευαν το αντάρτικο σώμα.

Αργότερα μέσω Ρωσίας, όπως αρκετοί άλλωστε συμπολεμιστές του, έρχεται στην Ελλάδα και εγκαθίσταται στο Ποντολίβαδο. Εκεί. έζησε με την οικογένειά του, τους δυο του γιους και τη μια κόρη, μέχρι το 1969, οπότε και πεθαίνει. Όμως πρόλαβε να γράψει σε χειρόγραφο ημερολόγιο όλα εκείνα που πέρασε ως αντάρτης στον Πόντο.

Το Κέντρο Ενότητας και Μελέτης Προβολής των Αξιών μας «Ενωμένη Ρωμιοσύνη» εξέδωσε το χειρόγραφο αυτό σε  βιβλίο με τον τίτλο «Μνήμες του Ποντιακού Έπους 1913-1922», ώστε να μπορέσουμε όλοι να γίνουμε γνώστες, του τι ακριβώς συνέβη εκείνη την εποχή.  

Σ’ αυτό το χειρόγραφο ο ίδιος ο συγγραφέας διασώζει ένα μέρος της ταυτότητάς του και της ιστορίας του Ελληνισμού του Πόντο. Είναι μία ασφαλής πηγή πληροφοριών, από ένα αυτόπτη των γεγονότων και πρωταγωνιστή τους. Είναι μία αφήγηση που μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη σε όσους ανθρώπους αναζητούν την αλήθεια. Και όπως αναφέρει ο ίδιος ο Παντέλ Αγάς στο βιβλίο, «η αφήγησις αύτη δυνατόν να μην έχει γραφεί εις λογοτεχνικόν ή ιστορικόν ύφος νομίζω, πλήν όμως έχει ιστορικήν αξίαν καθ΄ όσον πληροί τον μεγαλύτερον όρον των ιστορικών γεγονότων. Είναι αυθεντική. Καθ’ όσον των περιγραφόμενων συμβάντων δεν είμεθα ακροαταί ή απλοί θεαταί, αλλά ήρωες».

Η εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του Παντελή Αναστασιάδη (Παντέλ Αγά ), μία «Κατάθεση ψυχής» παρουσιάστηκε σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε για το σκοπό αυτό στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας.

Για τον αγωνιστή Παντελή Αναστασιάδη και τις ιστορικές πτυχές της περιόδου εκείνης που καταγράφονται μέσα από το χειρόγραφό του μίλησαν ο Πρόεδρος της Λέσχης Ποντίων Χαράλαμπος Αλεξανδρίδης, ο Πρόεδρος της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας Κοσμάς Χαρπαντίδης, ο Πρόεδρος του Κέντρου «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» Θεόφιλος Παπαδόπουλος και ο Φάνης Μαλκίδης.

Και όπως πολύ σωστά επεσήμαναν, το πυκνογραμμένο αυτό χειρόγραφο, αποτελεί μία σημαντικότατη μαρτυρία ενός νέου ανθρώπου, που συμπυκνώνει την δράση της ποντιακής αντίστασης

Ο χώρος της εκδήλωσης ήταν κατάμεστος από κόσμο που παρακολούθησε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την εκδήλωση. Μεταξύ αυτών που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση ήταν τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα του Παντελή Αναστασιάδη,  οι βουλευτές Καβάλας Δημήτρης Παπουτσής και Σάββας Εμινίδης, ο Αντιπεριφερειάρχης Καβάλας Αρχέλαος Γρανάς, ο Δήμαρχος Ορεινού Γιάννης Τσακαλίδης, ο Αντινομάρχης Κώστας Τζώτζος, ο Αντιδήμαρχος Καβάλας Νίκος Κούτρας, ο Πρόεδρος της ΝΟΔΕ Καβάλας Κώστας Ευθυμιάδης και ο Αστυνομικός Διευθυντής Καβάλας Μανώλης Λουπεΐδης.

Η συγκίνηση περίσσεψε όταν ο κ. Μαλκίδης κλείνοντας την ομιλία του ανέφερε πως «ήταν χρέος της έκδοσης αυτού του βιβλίου, αφού αν δεν υπήρχε ο Παντέλ Αγάς, πολλοί από τους παρευρισκόμενους δεν θα υπήρχαν σήμερα».

Κατά την εκδήλωση επίσης η «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», το σωματείο που εξέδωσε το βιβλίο, απένειμε τιμητική πλακέτα στην εγγονή του Πόντιου καπετάνιου, τιμώντας με τον τρόπο αυτό και τη μνήμη του αγωνιστή Παντελή Αναστασιάδη, ενώ η χορωδία της Λέσχης Ποντίων Καβάλας τραγούδησε Ποντιακά  αντάρτικα τραγούδια.

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΝΤΙΑΚΗ Wikipedia. ΤΑ ΡΩΜΑΙΙΚΑ ΤΗ ΠΟΝΤΟΝΟΣ

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΝΤΙΑΚΗ Wikipedia

 

ΤΑ ΡΩΜΑΙΙΚΑ ΤΗ ΠΟΝΤΟΝΟΣ

 

http://pnt.wikipedia.org/

«Ελάτεν, εμπέστε, βοηθέστεν, βαλέστε και σεις ντο εξέρετεν αέτς για να τρανείν».
Ναι, καλά διαβάσατε στον τίτλο, η Ποντιακή Γουικιπίντια συμπλήρωσε αισίως 3 χρόνια λειτουργίας! Πρίν όμως μιλήσουμε για την Ποντιακή, ας δούμε τι ακριβώς είναι η Βικιπαίδεια.

 Η Γουικιπίντια (ο όρος προήλθε από το Αγγλικό Wikipedia σε ελεύθερη μεταγραφή) είναι μία διεθνής, ελεύθερου περιεχομένου, εξελισσόμενη δια συνεργασίας εγκυκλοπαίδεια, η οποία βρίσκεται στη διεύθυνση http://www.wikipedia.org στο Διαδίκτυο.

Γράφεται σε συνεργασία από εθελοντές με το λογισμικό wiki και άρθρα της Βικιπαίδειας αναφέρονται τακτικά από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τον ακαδημαϊκό κόσμο, που την εγκωμιάζουν για τη δωρεάν διανομή και έκδοσή της καθώς και για το ευρύ φάσμα που καλύπτει. Οι συντάκτες ενθαρρύνονται να τηρούν μια πολιτική "ουδετερότητας" κάτω από την οποία οι διάφορες απόψεις συγκεντρώνονται χωρίς να γίνεται προσπάθεια να καθοριστεί μια αντικειμενική αλήθεια.

Η Ποντιακή Γουικιπίντια είναι η έκδοση της Γουικιπίντια στην ποντιακή διάλεκτο και ο λόγος της δημιουργίας της είναι να γίνει ένας συνδυασμός της νέας τεχνολογίας και της παράδοσης, της γνώσης και της ιστορίας, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ώστε στο εξής να μπορεί να ανατρέχει σε αυτήν ο κάθε ενδιαφερόμενος που θα θέλει να εξασκήσει τις γνώσεις του στην Ποντιακή διάλεκτο, και παράλληλα να καλυφθούν κυρίως τα θέματα ποντιακού ενδιαφέροντος και όχι μόνο. Είναι γραμμένη με το ελληνικό αλφάβητο, ενώ η αρχική σελίδα της είναι διαθέσιμη και στο λατινικό αλφάβητο, κυρίως για τους ποντιόφωνους ελληνικούς πληθυσμούς του εξωτερικού. Δημιουργήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 2007, ενώ την 7η Ιανουαρίου του 2009 έλαβε έγκριση για τη κανονική έκδοση της σε δική της ανεξάρτητη σελίδα και από την 5η Μαρτίου του ιδίου έτους άρχισε η κανονική της λειτουργία στη σελίδα:

http://pnt.wikipedia.org

Αξίζει να σημειωθεί ότι η άδεια επίσημης λειτουργίας της δόθηκε παράλληλα με την αναφορά στον Άτλαντα γλωσσών της UNESCO για την Ποντιακή διάλεκτο, γεγονός για το οποίο συνέβαλε τα μέγιστα ο κ. Θεοφάνης Μαλκίδης. Σήμερα τρία χρόνια από την δημιουργία της, έχει 310 άρθρα και εμπλουτίζεται συνεχώς . Δραστηριοποιούνται σε αυτήν 5 τακτικοί συντάκτες, ένας εξ αυτών και ο γράφων, που είναι παράλληλα και εκ των συνιδρυτών και διαχειριστών της. Και ως συνιδριτής και διαχειριστής της Ποντιακής Γουικιπίντια, αλλά και ως Έλληνας Μακεδόνας Ποντιακής καταγωγής, αισθάνομαι ότι έχω ηθικό χρέος να συμβάλλω κι εγώ από την πλευρά μου, στη διάσωση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, μέρος της οποίας είναι και η Ποντιακή διάλεκτος. Η Γουικιπίντια γραμμένη στην Ποντιακή διάλεκτο λοιπόν, είναι ένα σημαντικότατο βήμα και για τη διάσωση και αλλά διάδοση της σχεδόν τριών χιλιετιών αρχαιοελληνικής αυτής διαλέκτου, στις γενεές του μέλλοντος.

Τέλος, θέλω να κάνω δημόσια μια πρόσκληση για αυτούς που γνωρίζουν και ομιλούν τα Ρωμαίικα του Πόντου δηλ. την ποντιακή διάλεκτο:

«Ελάτεν, εμπέστε, βοηθέστεν, βαλέστε και σεις ντο εξέρετεν αέτς για να τρανείν». http://pnt.wikipedia.org/

 

Π. Παχίδης